فروم تخصصی - پشتیبانی CPSD - توابع داخلی اکسس

نحوه چاپ موارد مورد نظر از یک جدول برای پرینت

Wed, 01 Mar 2017 22:39:26 +0330

سلام. در فایل ارسالی میخوام جدول پایینی که به صورت دستی وارد شده،
با توجه به جدول بالایی به صورت اتوماتیک پر بشه.

اگر ممکنه در اینکار کمکم کنید. ممنون

http://uploadboy.me/dzk69ncu29h7/Book.xlsx.html

تابع IIf

Fri, 01 Jul 2011 12:06:31 +0430

با سلام

نگاهی با هم به تابع IIf داشته باشیم

تابع IIf مخفف عبارت Immediate If و یا همون If فوری هستش , شاید بشه گفت علت این نام گذاری , سهولت کاربرد اون در شروط ساده هستش

تابع IIf در دسته توابعی قرار میگیره که به شما در پیاده سازی ساختار تصمیم گیری کمک میکنند

در واقع تابع IIf معادل ساختارهای شرطی If Then Else و If Then Elseif هستش

ساختار تصمیم گیری در واقع این سناریو رو پوشش میده که شما خروجی رو مقید به یک تصمیم خاص میکنید , فرضا اگر عدد ورودی کاربر زوج بود آنگاه برنامه اقدام به نمایش یک پیغام کنه و ...

پس تا این مرحله متوجه شدیم که دستور IIf در مواقعی که در جمله سئوالی ما کلمه "اگر" وجود داشته باشه کاربرد داره ( If در زبان انگلیسی به معنای اگر هستش )

شکل کلی دستور بدین صورته :

کد: 

IIf(expr, truepart, falsepart)

بیایم این عبارت رو در قالب یک جمله مطرح کنیم

سئوال : اگر نمره ورودی بالاتر از 10 بود عبارت Pass و در غیر اینصورت عبارت Fail بر روی خروجی صادر شود

اگر نمره ورودی بالاتر از 10 بود در واقع همون Expr هستش

جمله ای که بلافاصله بعد از شرط اولیه اومده موید Truepart هستش و جمله انتهایی هم مولفه بخش Falsepart

پس در بخش Truepart ما باید نتیجه ای رو درج کنیم که با شرط منطبق بوده و در قسمت Falsepart به صورت معکوس

جمله فوق در داخل دستور IIf با در نظر گرفتن این فرض که Entery همون عدد ورودی هستش به صورت زیر نوشته میشه :

کد: 

IIf((Entery > 10), "Pass", "Fail")

نکته ای در خصوص دستور IIf حائز اهمیته این مورده که متاسفانه دستور IIf اقدام به اجرای هر دو بخش Truepart و Falsepart میکنه و در نهایت یکی از این دو رو بر روی خروجی ارسال خواهد کرد , همین امر منجر میشه که سرعت اجرای این تابع به نسبت پایین بوده و در رویه های تکراری تا حد امکان باید از به کارگیری اون خودداری کرد

دستور IIf در واقع گونه آماده شده دستورات If در محیط VBA هستش که شما رو بی نیاز از برنامه نویسی میکنه

مثال فوق در صورتی که بخواید در داخل دستورات VBA به کمک دستور If درج بشه به صورت زیر خواهد بود :

کد: 

Function EvaluateGrade(Entery As Long) As String

If Entery > 10 Then

  EvaluateGrade = "Pass"

Else

  EvaluateGrade = "Fail"

End If

End Function

و همین دستور در صورتی که بخواید در داخل محیط VBA با استفاده از دستور IIf درج کنید بدین گونه خواهد شد :

کد: 

Function EvaluateGrade(Entery As Long) As String

EvaluateGrade = IIf((Entery > 10), "Pass", "Fail")

End Function

نکته : شاید در ذهنتون این شبه ایجاد بشه که بارها یکی از عوامل موثر در سرعت اجرا تعداد خطوط برنامه نویسی عنوان شده , پس با توجه به اینکه دستور دوم تنها شامل یک خط هستش ( دستور IIf ) , چگونه سرعت اجرای اون کمتر از حالتی هست که تعداد خطوط 5 خط شده ( دستور If ) ؟!

در پاسخ باید به این نکته اشاره کرد که تعداد خطوط یکی از عوامل بوده ولیکن هر یک از خطوط وزن اجرایی خاص خودشون رو دارند , در دستور If تنها بخشی که همیشه اجرا میشه اون بخشی هست که مشتمل بر شرط هستش و مابقی خطوط تنها در صورتی اجرا خواهند شد که شرط لازم حاصل بشه
ضمن اینکه در دستور If بر خلاف دستور IIf تنها اون بخشی اجرا میشه که انطباق کاملی با شرط ورودی داره , همین امر افزایش سرعت دستور If رو بر دستور IIf توجیح میکنه

یکی از محدودیتهای تابع IIf تعداد شروط تو در توی اونه , تابع IIf قادر به اجرای 7 لایه تو در توی شرطی هستش و در صورتی که ساختار تصمیم گیری شما بیشتر از 7 لایه باشه , شما ناگزیر به استفاده از دستور If هستید
گو اینکه محدودیت 7 لایه میشه گفت تقریبا یک محدودیت دست نیافتنی هستش چرا که در بسیاری موارد شما حداکثر در همون لایه سوم و یا چهارم متوقف خواهید شد و این محدودیت یک محدودیت تئوریکه تا یک محدودیت عملیاتی

جهت اینکه با لایه شرطی تو در تو هم آشنایی نسبی پیدا کنید مثال فوق رو اندکی بسط میدیم

در همون مثال اگر نمره ورودی بالاتر از 15 بود عبارت Excellent به جای Pass درج بشه

در ابتدا این بخش رو تحلیل میکنیم

نمره ای که بالاتر از 15 باشه پس بالاتر از 10 هم خواهد بود , همین امر کمک میکنه که تشخیص بدیم دستور IIf دوم رو باید در داخل بخش Truepart دستور IIf اول بنویسیم

به دستور زیر و تغییراتی که نسبت به دستور اولیه پیدا کرده توجه کنید :

کد: 

IIf((Entery > 10), IIf((Entery > 15), "Excellent", "Pass"), "Fail")

تذکر : در هنگام استفاده از تابع IIf دقت لازم رو به خرج بدید , متاسفانه این تابع پتانسیل بالایی در برگردوندن خطا داره
به یک مثال نگاهی بندازیم :

کد: 

IIf(EnteryA <> 0, EnteryB / EnteryA, 0)

در مثال فوق قصدمون اینه که اگر عدد ورودی EnteryA مساوی با صفر نبود محاسبه ای که انجام میشه EnteryB/EnteryA باشه و در صورتی که عدد ورودی EnteryA برابر با صفر باشه خروجی هم صفر در نظر گرفته بشه
در تئوری مشکلی منطقی در دستور وجود نداره ! ولیکن چرا یک مشکل اساسی وجود داره !
امیدوارم فراموش نکرده باشید که دستور IIf هر دو بخش Truepart و Falsepart رو اجرا میکنه و در نهایت یکی از این دو رو با توجه به شرط اولیه بر روی خروجی ارسال میکنه
در واقع IIf ابتدا محاسبات رو انجام میده و سپس شرط رو بررسی میکنه !!!
اگر عدد ورودی صفر باشه در این حالت برنامه با صدور خطای تقسیم بر صفر مواجه میشه !

در مجموع همونطوری که در توضیح تابع Switch عنوان شد بهتره تا جایی که امکان داره از تابع IIf استفاده به عمل نیارید

موفق باشید

تابع LCase و UCase

Wed, 18 May 2011 23:32:52 +0430

با سلام

در این بخش به بررسی دو تابع LCase و UCase پرداخته و نگاهی به نحوه کاربرد آنها خواهیم داشت

تابع LCase مخفف عبارت Lower Case و یا حروف کوچک میباشد , همانگونه که از نام آن پیداست , قادر میباشد اقدام به تبدیل حروف تشکیل دهنده عبارت ورودی به حروف کوچک معادل همان عبارت نماید .

شکل کلی دستور به صورت ذیل میباشد :

کد: 

LCase(string)

متغیر ورودی مورد پذیرش از نوع رشته و یا همان String بوده و خروجی تابع نیز به صورت String خواهد بود

به مثالهای زیر توجه نمایید :

کد: 

Lcase("www.CPSD.ir")=www.cpsd.ir

Lcase("wWw.CPsd.iR")=www.cpsd.ir

همانگونه که ملاحظه می کنید , خروجی تابع بدون توجه به بزرگ و کوچک بودن حروف متشکله متن ورودی , تنها ترکیبی از حروف کوچک خواهد بود

توضیح : عملیات تبدیل تنها در خصوص کاراکترهایی صورت خواهد گرفت که معادل کوچک و بزرگ آنها وجود داشته باشد , به طور مثال در صورتی که متن ورودی شامل عدد نیز باشد , بخش عددی به همان صورت اولیه بر روی خروجی ارسال خواهد شد , به مثال زیر توجه کنید :

کد: 

Lcase("www.123CPSD.ir")=www.123cpsd.ir

در خصوص تابع UCase نیز به همین مقدار بسنده میکنیم که UCase مخفف Upper Case و یا همان حروف بزرگ می باشد و تنها تفاوت آن با تابع LCase در این نکته است که این تابع اقدام به ارسال متن بر روی خروجی به صورت ترکیبی از حروف بزرگ خواهد نمود

کد: 

Ucase("www.123CPSD.ir")=WWW.123CPSD.IR

تذکر : این تابع تاثیری بر روی متون فارسی ندارد

در تصویر زیر میتوانید با نمای کلی نحوه کاربرد این دو تابع در داخل یک پرس و جو نیز آشنا شوید

خدانگهدار

تابع Switch

Wed, 18 May 2011 23:00:43 +0430

ضمن سلام

در این قسمت به بررسی یکی از توابعی می پردازیم که متاسفانه در اکثر موارد جایگاهی مناسب در حل مشکلات پیدا نکرده , که این می تواند تا حدودی ناشی از عدم اطلاع از کاربرد این تابع داشته باشد

قبل از شروع نگاهی کوتاه به دو ساختار تصمیم گیری می اندازیم

ساختارهای تصمیم گیری به آن قسمت از الگوریتمها اطلاق میشود که , برنامه با توجه به شرایط و قوانین برقرار شده , قادر به ارسال خروجی مناسب میباشد

دو الگوی بسیار کاربردی در این زمینه دستور IF و Select Case میباشند

این دو الگو قادر هستند ضمن بررسی و پذیرش شروطی که توسط برنامه نویس اعمال میشوند , اقدام به تغییر روال اجرایی و محاسباتی برنامه نموده و با توجه به محقق شدن / نشدن شرط , خروجیهای متفاوت را به نمایش گذارند

معادل دستور IF در بخش توابع داخلی اکسس با تابع IIF سنجیده میشود ( در حال حاضر قصد بررسی این تابع را نداریم )

ولیکن این سئوال مطرح میشود که آیا معادل دستور Select Case نیز در بخش توابع داخلی اکسس وجود دارد ؟

در پاسخ باید گفت : بله

تابع Switch قادر است این الگوریتم را با درصد انطباقی بسیار بالا و به سادگی شبیه سازی نماید

حال چرا استفاده از این تابع توصیه میشود ؟

تابع Switch بر خلاف تابع IIF ( که متاسفانه اکثراً از سوی کاربران همین تابع نیز مورد استفاده قرار میگیرد ) , تنها اقدام به بررسی شروط در حالتی مینماید که مقدار برگشتی TRUE باشد

به شکل کلی دستور IIF نگاهی بیندازیم :

کد: 

IIf(expr, truepart, falsepart)

expr در واقع بخشی بوده که شما اقدام به درج شرط می نمایید , در صورتی که شرط محقق شود ( TRUE باشد ) بخش truepart و در صورتی که شرط ناصحیح باشد , بخش falsepart اجرا میشود

نکته ای که مبهم میباشد این است که چرا حتی در صورت صحیح بودن عبارت اولیه , بخش دوم و یا همان falsepart نیز مورد بررسی قرار میگیرد !

یکی از دلال کند بودن تابع IIF بررسی دوباره شرط میباشد , امری که منجر به کندی مشهود این تابع میگردد .

در مقابل این رویه , تابع Switch با ساختار زیر قرار دارد :

کد: 

Switch(expr1, value1 [, expr2, value2 ] … [, exprn, valuen ] )

در این حالت ورودی از سمت چپ به راست مورد بررسی قرار گرفته و در صورت تطابق شرط / expr , مقدار معادل ( Value ) بر روی خروجی بازگردانده میشود

تنها امری که میتواند باعث شود تابع Switch اقدام به بررسی کلیه عبارتها نماید , عدم تطابق هیچ یک از عبارتها با شروط مورد نظر میباشد

به بیانی دیگر تابع Switch به محض برخورد با اولین عبارتی که مقدار TRUE را باز گرداند معادل آن را در بخش Value بر روی خروجی صادر خواهد نمود

مزایای تابع Switch بر تابع IIf میتواند در موارد زیر خلاصه گردد :

- ساختار نوشتاری بسیار واضح تر و منطقی تر
- محدودیت هفت لایه داخلی که بر روی تابع IIf سایه انداخته است , در این تابع وجود ندارد
- سرعت بالاتر در هنگام اجرا

به مثال زیر توجه نمایید :

کد: 

Switch(Left([CustomerID],1)="A","A Level",Left([CustomerID],1)="B","B Level",Left([CustomerID],1)<>"A" Or Left([CustomerID],1)<>"B","C Level")

در مثال فوق , تابع اقدام به جداسازی اولیه حرف سمت چپ فیلد CustomerID می نماید , در صورتی که برابر با A باشد , مقدار A Level , در صورتی که برابر با B باشد مقدار B Level و در صورتی که برابر با هیچ یک از این دو نباشد مقدار C Level را بر روی خروجی ارسال مینماید

استفاده ار این تابع در بسیاری موارد به جایگزینی تابع IIf توصیه میشود

IIf مخفف immediate if و یا همان if فوری میباشد , ولی متاسفانه تنها در نوشتار اولیه رنگ و بویی از فوریت برده است و نه در اجرا !

موفق باشید

تابع Left

Wed, 18 May 2011 22:58:58 +0430

ضمن سلام

در این بخش یکی از توابع داخلی اکسس رو به صورت نمونه انتخاب کرده و سعی میشه اقدام به استفاده از اون در قالبهای مختلف کنیم

تابعی که در ابتدا به معرفی اون میپردازم تابع Left هستش که به دلیل سادگی , میتونه جهت آغاز کار نمونه ای مناسب به شمار بیاد

شکل کلی تابع Left بدین صورت هستش

کد: 

Left ( String,Length)

این تابع دو آرگومان ورودی داره که هر دوی اونها , الزامی هستند .

آرگومان اول که در اینجا با نام String مشخص شده , در واقع از شما میخواد که اقدام به مشخص نمودن رشته ای کنید که قصد دارید تعداد مشخصی از کاراکترهای اون رو جداسازی کنید

آرگومان دوم و یا همون Length در واقع نمایانگر تعداد کاراکترهایی خواهد بود که شما میخواهید از داخل رشته و از سمت چپ اون جدا سازی بشن , برخلاف تصور این عدد میتونه پذیرای عدد اعشاری هم باشه ! به طور مثال از اکسس بخواید 5.4 کاراکتر رو از سمت چپ جدا کنه !

ولیکن اکسس در این حالت ابتدا این عدد رو گرد کرده و بر مبنای اون خروجی رو صادر خواهد کرد ( 5.4 رو 5 و 5.6 رو 6 در نظر خواهد گرفت )

تذکر : عدم درج هر یک از آرگومانهای مورد نیاز منجر به صدور خطا میشه

این تابع اقدام به جدا سازی تعداد مشخصی از کاراکترهای یک رشته ( متن ) از سمت چپ میکنه , به طور مثال :

کد: 

Left("Sample Data",6)=Sample

در این مثال 6 کاراکتر از سمت چپ و در مثال زیر :

کد: 

Left("Sample Data",2)=Sa

دو کاراکتر سمت چپ مورد جدا سازی واقع میشن و به عنوان خروجی از سوی تابع صادر شدند

در دو مثال فوق "ُSample Data" در حکم آرگومان اول و یا همون String و عددهای 2 و 5 هم در هر یکی از این دو تابع نقش آرگومان Length ( طول ) رو به عهده دارند

تذکر : تعیین طول در محدوده منفی منجر به صدور خطا خواهد شد

از همین جا میشه در ذهنتون برخی کاربردهای عملی این تابع رو تداعی کنید , به طور مثال شما میخواید گزارشی داشته باشید از اسامی افراد به تفکیک حرف اول نام ( و یا نام خانوادگی ) اونها , به همون صورتی که شما در دفترچه های تلفن ملاحظه می کنید و یا مواردی دیگه که تفکیک بخشی از یک متن میتونه مد نظر قرار بگیره

ذکر دو نکته در خصوص آرگومان Length الزامی هستش , این آرگومان از نوع عددی Long بوده , در صورتی که عدد مد نظر شما صفر انتخاب بشه خروجی رشته ای با طول صفر هستش و در صورتی که عدد تعیین شده از طول واقعی رشته ورودی بیشتر باشه , کل متن ورودی بدون در نظر گرفتن آرگومان طول , بر روی خروجی ارسال خواهد شد , به مثالهای زیر توجه کنید :

کد: 

Left("Sample Data",0)=""

رشته ای به طول صفر بر روی خروجی ارسال شد , علامتهای "" تنها به جهت مشاهده شما درج شدند وگرنه این علامتها بر روی خروجی نیستند و در داخل اکسس تنها به جهت تعیین نوع داده ورودی متن مورد استفاده قرار میگیرند .

کد: 

Left("Sample Data",20)= Sample Data

و در اینجا با توجه به اینکه طول کل رشته 11 کاراکتر هستش ولی آرگومان ورودی 20 تعیین شده , خروجی تنها همون 11 کاراکتر موجود در رشته هستش یعنی Sample Data

حال اجازه بدید در قدم بعدی اندکی به سمت سفارشی سازی بریم , چرا که هدف تنها استفاده از این توابع در ساده ترین حالت اونها نیست , مثالی که ادامه میاد تنها یک ذهنیت کلی به شما میده و در حال حاضر اصراری در کاربردی بودن اون وجود نداره

صورت مساله بدین گونه مطرح میشه که : در دو فیلد ( ورودی ) مجزا قصد داریم دو حرف ابتدایی اونها ( در واقع Left ) رو با هم ترکیب و بر روی خروجی به نمایش بذاریم ( دو حرف ابتدایی ورودی اول به همراه دو حرف ابتدایی ورودی دوم)

قصد داریم این امر رو توسط برنامه نویسی به انجام برسونیم و در واقع با استفاده از تابع Left میخوایم یک تابع داخلی و سفارشی ایجاد کنیم

تابع رو در همین ابتدا مینویسم و بعد به تشریح اون میپردازم :

کد: 

Function MyFirstFunction(FirstEntery As String, SecondEntery As String) As String

  MyFirstFunction = Left(FirstEntery, 2) & " - " & Left(SecondEntery, 2)

End Function

نام تابع رو MyFirstFunction در نظر گرفتم چرا که شاید شما در حال برداشتن اولین قدم در زمینه نوشتن توابع داخلی در اکسس باشید

FirstEntery و SecondEntery در واقع آرگومانهای ورودی و مد نظر شما هستند که به نوعی پذیرای همون دو رشته ورودی خواهند بود

نوع اونها String تعیین شده FirstEntery As String و SecondEntery As String

چرا که مقدار ورودی این دو متغیر به عنوان مقادیر ورودی تابع Left مورد استفاده قرار خواهند گرفت (Left(FirstEntery, 2 و (Left(SecondEntery, 2
و همونطوری که فراموش نکردید پارامتر ورودی اولیه در داخل اون از نوع رشته هستش

خروجی تابع هم از نوع String و یا همون رشته در نظر گرفته شده چرا که تابع دو مقدار رشته ای رو گرفته و پس از ترکیب این دو اونها رو بر روی خروجی ارسال خواهد کرد , پس در حالت استاندارد ترکیب دو رشته در نهایت از نظر نوع String خواهد بود

حال اجازه بدید همین تابع رو اندکی پیچیده تر کنیم , با اعمال تغییری دیگه این امکان رو میدیم که طول مد نظر تحت کنترل باشه و تنها مقدار ثابت 2 رو در بر نداشته باشه

کد: 

Function MySecondFunction(FirstEntery As String, SecondEntery As String, SpecificLength As Long) As String

  MySecondFunction = Left(FirstEntery, SpecificLength) & " - " & Left(SecondEntery, SpecificLength)

End Function

حتما دقت کردید , وظیفه تعیین طول رشته رو به متغیر SpecificLength محول کردیم , نوع اون رو هم از نوع Long قرار دادیم چرا که SpecificLength به آرگومان Length در داخل تابع Left پاس داده خواهد شد

توضیح تکمیلی : در خصوص نوع آرگومان SpecificLength میتونید نوع داده رو به طور مثال Integer و یا Byte هم در نظر بگیرید , چرا که نوع داده های Integer و Byte به نوعی زیر مجموعه نوع داده Long هستند و تنها تفاوت در محدوده عددی مورد پذیرش هستش

ذکر یک نکته نهایی هم اینکه : قرار دادن آرگومان اولیه ( String ) در داخل دو علامت " در صورتی که ورودی از نوع متن بوده باشه الزامی هستش , به طور مثال استفاده از این تابع به صورت زیر منجر به صدور خطا میشه

کد: 

Left(Sample Data,6)

البته ذکر یک نکته هم میتونه مفید باشه , در خصوص اعداد این امر مستثنی هستش به طور نمونه :

کد: 

Left(1234567890,6)=123456

منجر به صدور خطا نخواهد شد , در این حالت اکسس به طور خودکار عدد رو به صورت متن در نظر گرفته و خروجی رو به درستی صادر خواهد کرد , به بیانی دیگر استفاده از تابع به صورت فوق هیچ تفاوتی با حالت کاربردی زیر نخواهد داشت :

کد: 

Left("1234567890",6)=123456

تصور میکنم مطلب طولانی شد , ترجیح میدم , ادامه مبحث رو در زمانی دیگه داشته باشیم

پس تا اون زمان خدا نگهدار

بررسی توابع داخلی اکسس - مقدمه

Mon, 28 Mar 2011 22:43:56 +0430

ضمن سلام

یکی از مواردی که بسیار دیده شده , عدم اطلاع و شناخت کاربران از توابع داخلی اکسس هستش

به طور خلاصه توابع داخلی به اون دسته از دستوراتی گفته میشه , که شما بدون نیاز به کد نویسی و تنها با تعیین آرگومانهای درخواستی این توابع , قادر هستید که از این قطعه کدهای از پیش نوشته شده استفاده کنید

در واقع توابع داخلی اکسس تا حدود زیادی میتونند شما رو از دردسرهای خاص برنامه نویسی دور کنند

اجازه بدید در ابتدا شما رو با چند مفهوم اولیه آشنا کنم چرا که در ادامه مبحث به دفعات به این مفاهیم رجوع خواهیم داشت

سعی خواهد شد این مفاهیم به ساده ترین شکل ممکن و تا حد امکان به صورت غیر فنی توضیح داده بشه تا در آینده به تدریج با مفاهیم فنی اونها بیشتر و بهتر آشنا بشید

شما در برنامه نویسی با دو واژه آشنا خواهید شد , Function و Sub , تفاوت این دو , میشه گفت در حالت کلی تنها در یک چیزه , Function قادر به دریافت ورودی و ارسال یک خروجی هستش ولیکن Sub از این قاعده مستثنی هستش

به مثال زیر نگاه میکنیم و در اون تابع Left رو مورد بررسی قرار میدیم , شکل کلی تابع Left بدین صورت هستش

کد: 

Left(string, length)

در این حالت :

Left نام تابع و String و Length آرگومانهای درخواستی این تابع هستند , میشه آرگومان رو در واقع به نوعی در حکم تنظیمات یک تابع هم در نظر گرفت
هر تابع نوع خروجی خاصی رو هم میتونه پس از انجام عملیات صادر کنه , به طور مثال نوع خروجی تابع Left از نوع String یا همون رشته هستش

توضیح : بسیاری از توابع داخلی اکسس نوع خروجی اونها Variant هستش , نوع داده Varinat متغیر بوده و در واقع اکسس در نهایت تصمیم میگیره که نوع داده خروجی چه چیزی هستش

در برنامه نویسی توصیه میشه که نوع داده تا حد امکان به صراحت معرفی بشه و جهت جلوگیری از بروز خطاهای احتمالی در تشخیص نوع داده , نوع اون توسط خود برنامه نویس تعیین بشه

نکته آخر در خصوص آرگومانها هم , مربوط به این بخش میشه که در برخی توابع , بعضی از آرگومانها الزامی بوده و در واقع شما باید اون رو حتماً تعیین کنید و برخی آرگومانهای دیگه به صورت اختیاری و یا Optional هستند , در آرگومانهای Optional اکسس مقداری رو به صورت پیش فرض در نظر داره , شما اگر مایل باشید میتونید اون رو تغییر بدید و اگر مقدار پیش گزیده جوابگوی شما بود , میتونید همون مقدار رو بپذیرید

به طور مثال در تابع Mid آرگومان Length به صورت اختیاری بوده و شما در وارد کردن اون مختار خواهید بود

در حال حاضر نیازی به درک کامل هیچ یک از مفاهیم فوق ندارید بلکه فقط در مراحل بعدی میتونید ار اون به عنوان یک رفرنس استفاده کنید

پی نوشت : متاسفانه مشاهده شد , برخی کاربران کم لطفی میکنند و مطالب رو عیناً بدون کوچکترین تغییری ! در دیگر سایتها درج میکنند , بدون اینکه به منبع اونها اشاره ای داشته باشند , امیدوارم اون از دسته از کاربران , اندکی در این خصوص تامل بیشتری داشته باشند

موفق باشید